แหะ เวลาเราเขียนทีไร มัน จะ ออกแนวปรัชญา! /me ถามตัวเองเขียนอะไรไร้สาระไม่เป้นหรอ? /me(เช่นกัน) ไม่เฟ้ย-.-

ไม่รุ้เพราะ  อะไรอ่ะนะ หรือ เพราะ เราเป้นคนชอบจินาการอะไรไปเรื่อยเสมอ พอรู้ตัวอีกที เราก็ตั้งนิยาม ให้ กับสิ่งๆนั้นเรียบร้อยแล้ว เอาละเข้าเรื่อง

เรื่องมันเกิดจาก ที่ เรา นั่งเฉยๆแล้วเริ่มสงสัยตัวเอง... อืม... เราเป้นคนแบบไหน นะ... นึกเท่าไรก้อนึกไม่ออก แล้ว พอลองสังเกตุตัวเองไปเรื่อยๆ ก็ยิ่งค้นพบ ตัวเองใหม่ๆไปเรื่อยๆ มันเหมือนกับสิ่งใหม่ๆเข้ามาไม่หยุด มันเพราะอะไรนะเราเลยลองทำ ทุกอย่าง ทั้งแบบทดสอบเอย ทายนิสัยเอย ดูราศีเกิด(กุมภ์) เอย ดุวันเกิด (ศุกร์) เอย  มันทำให้เรารุ้อะไรมากขึ้น สิ่งที่ เราเห้น ตาม ทุกที่ที่เราไปดุ ก้ คือ นิยามแห่งคำว่าท้องฟ้าและดวงดาว อืม~ ชักสงสัยแล้วสิ ทำไมมันถึงเขียนตรงกันขนาดนี้ ผม เองก็ชอบมองท้องฟ้าและก็มองดาวอยู่แล้วด้วย( มันคือศิลปะของธรรมชาติ ที่ มาไม่ซ้ำแบบในแต่ละวัน ไม่เชื่อท้าเลยเอ้่า) จนในที่สุด ผมก็เริ่มเข้าใจตัวเองขึ้นมาคำนิยามสองคำนั้น ทำให้ ผม ได้รู้ ตัวเองจนถึงที่สุด ตัวผมนั้น เหมือนท้องฟ้าและดวงดาว ปกคลุมโลกใบนี้ เพราะ ถึงแม้ ใครจะเดาผมไม่ออก ว่าจะมาแบบไหน แต่ ผม ก้เปิดเผยให้ทุกคนได้เ็ห้นทุกวัน แถมชอบคิดอะไรแปลกๆ ไอแบบที่ทุกคนเข้าใจยาก น่ะชอบคิดเลย แต่ ผมก้ยินดีที่จะเปิดเผยตัวเองและอยุ่เคียงข้าง ทุกคน และช่วยเหลือ ทุกคนเท่าที่จะเป้นไปได้ มันรุ้สึกดีน่ะ เวลาเห็นรอยยิ้มตัวเอง ทำให้คนอื่นมีความสุข<('-'<)

 แต่ถึงกระนั้น(>_<) บางที ผมก็เหงานะ มันคล้ายดุทุกคนจะเข้าใจผมยากบางทีเข้าใจผิดด้วย และ มันก้ดูห่างเหิน-*-

มันทำให้รุ้สึกเหมือนอยู่คนเดียว ตลอดเวลางั้นละ ไม่เข้าใจเลยจริงๆนะ

แต่ความเป็นซิมเปิ้ล(ธรรมดา) ของตัวเองนี่ละ ที่ทุกคนเข้าใจเราได้ง่ายที่สุด(^-^) ฉะนั้น!อะแฮ่มๆ เวลามองเรา ห้ามคิดไรมาก มองว่า เราเป็นเรา แค่นั้น แล้วที่เหลือ... เราจะ มอบให้เอง...

                                                                                กอฟ